Αριστοτέλης: Η ελάχιστη αρχική απόκλιση από την αλήθεια πολλαπλασιάζεται στη συνέχεια χιλιάδες φορές ---- Κικέρωνας: Ο χρόνος είναι ο κήρυκας της αλήθειας ---- Πίνδαρος: Ν’ ακονίζεις τα λόγια σου στο ακόνι της αλήθειας ---- Σοφοκλής: Το ψεύδος ουδέποτε ζει να γεράσει ---- Πυθαγόρας: Το να αποσιωπάς την αλήθεια είναι σα να θάβεις το χρυσάφι ---- Χίλων: Κάμε κτήμα σου την αλήθεια

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

Οτι είναι νόμιμον ΔΕΝ είναι πάντα και ηθικόν


Φωτογραφία από το περιοδικό "Η κενή διαθήκη", ΣΚΑΪ ΒΙΒΛΙΟ, ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ

Ό,τι και να πεις είναι λίγο. Παρόλο που η φράση αυτή τον καταδίκασε στη συνείδηση των πολιτών, συνεχίζει για το ελληνικό δίκαιο, όπου αυτό υστερεί, να απηχεί τα συναισθήματα της πίκρας που γεννά σ' αυτόν που βάσει ενός νόμου καθόλα τρύπιου ή, σε μερικές περιπτώσεις, μεροληπτικού ή αντίθετου προς την ισονομία και ισοπολιτεία που αναφέρεται στο Σύνταγμα της Ελλάδας, βιώνει την "καταδίκη".
Για το ελληνικό δίκαιο, το 99.5% των ανδρών στην Ελλάδα, που έγιναν πατέρες, είναι ακατάλληλοι για να έχουν την επιμέλεια των τέκνων τους, στην περίπτωση χωρισμού των γονέων. Απλή μαθηματική πράξη, στέλνει το όλο νομικό πλαίσιο στα σκουπίδια.
Δεδομένα:
  1. Το 99.5% των πατέρων είναι ακατάλληλο για την επιμέλεια των τέκνων τους, δηλαδή αντίστοιχα το 99.5% των μητέρων είναι κατάλληλο,
  2. Το 64% των παιδιών χωρισμένων γονέων παρουσιάζει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό παραβατική συμπεριφορά, σύμφωνα με τις αναλύσεις και τα στατιστικά των ψυχολόγων, ψυχαναλυτών.
  3. Το παραπάνω ποσοστό του 64%, σύμφωνα με το σημείο 1) κατά ποσοστό 99.5% μεγάλωσε με την  μητέρα η οποία επιμελήθηκε κατά κυριότατο λόγο της ανατροφής και της παιδείας του.
  4. Τα διαζύγια σε ζευγάρια με παιδιά έχει φτάσει πλέον στο ποσοστό του 36% του συνόλου των ελληνικών οικογενειών (συμπερλαμβανομένων των άτεκνων οικογενειών).
Συμπέρασμα 1: Στο σύνολο των ζευγαριών που κάνουν οικογένεια με παιδιά, οι μητέρες εκ του αποτελέσματος σε ποσοστό  22,9% αποδεικνύονται ακατάλληλες για την επιμέλεια των παιδιών τους.

Το συμπέρασμα γίνεται ακόμα χειρότερο όταν επικεντρωθεί στις χωρισμένες οικογένειες και διατυπώνεται ως εξής:
Συμπέρασμα 2: Στο σύνολο των ζευγαριών που κάνουν οικογένεια με παιδιά και χωρίζουν, οι μητέρες εκ του αποτελέσματος σε ποσοστό 63% αποδεικνύονται ακατάλληλες για την επιμέλεια των παιδιών τους.
Αυτά λένε οι απόλυτοι αριθμοί, αλλά οι απόλυτοι αριθμοί, όταν πρόκειται για παιδιά θέλουν παραπάνω ανάλυση που δυστυχώς δεν την κάνει κανείς. Οι μανάδες που χωρίζουν έχουν στην "τσέπη τους" τα παιδιά, οι πατεράδες κουράζονται ή εξαθλιώνονται οικονομικά, ίσως, να "παλεύουν" μ' ένα σύστημα που σε ποσοστό 99.5% τους θεωρεί ως "ανίκανους" ή λιγότερο ικανούς για την επιμέλεια των παιδιών τους και οι δικαστές έχουν έναν τυφλοσούρτη για να βγάζουν τις αποφάσεις τους (πάνω στο "ανήθικο" δόγμα "ό,τι είναι νόμιμον είναι και ηθικόν").
- Είναι άδικο για τα παιδιά να καταδικάζονται "ερήμην" τους από τη μαθηματική στατιστική.
- Είναι άδικο και για τις μανάδες και για τους πατεράδες να "καταδικάζονται" από τη μαθηματική στατιστική.
- Είναι άδικο για τους δικαστές να "δικάζουν" με βάση τη μαθηματική στατιστική και "δογματικά ανήθικα".

Κάποτε τα παιδιά θα γίνουν ενήλικες και θα έχουν "διδαχτεί" αυτό που σαν παιδιά ζουν.
ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΜΗ ΖΟΥΝ ΤΟ Α-ΔΙΚΑΙΟ από τη μικρή τους ηλικία. Δεν ήρθαν στον κόσμο για να ζήσουν αυτή την παιδική ηλικία, δεν τους αξίζει, δεν τους πρέπει.
Αυτό που είναι νόμιμο, δεν είναι πάντα ηθικό, δεν είναι πάντα αυτό που εκφράζει τη βούλησή τους, δεν είναι αυτό που θέλουν για τη ζωή τους, δεν είναι η αλήθεια τους, δεν είναι η ζωή τους, πολύ δύσκολα ως ενήλικες θα είναι τελικά ο εαυτός τους.

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010

Πόση δυσκολία γεννά η ευκολία;

Το πιο εύκολο ίσως πράγμα, είναι το να γεμίσεις μια άδεια σελίδα από χαρτί με γράμματα, με ιστορίες, με λέξεις ασήμαντες, με πράξεις φανταστικές, με υποσχέσεις ψεύτικες, με ιδέες, με γνώμες που εκφράζουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την υποκρισία της ύπαρξής σου.
Το πιο απλό ίσως πράγμα, είναι να γίνεις ηθοποιός στο θέατρο της ζωής, να μην υποκρίνεσαι όμως, να εκφράζεις το ψέμα του εαυτού σου, να δείχνεις το προσωπείο που κρύβεται μέσα από το πρόσωπό σου, ένα προσωπείο που δημιουργείς εσύ, αφού δεν είσαι σε θέση να αντισταθείς στο ψέμα που σου λανσάρουν για αλήθεια.
Κρύβεσαι επιμελώς από την αλήθεια που σου δίνει ο εαυτός σου, κλείνεις τα μάτια σου στα λάθη σου, απομονώνεις τις κραυγές απελπισίας της ψυχής σου, ξεχνάς τη λογική, θάβεις μέσα σου βαθιά την καρδιά σου, έτσι ώστε να μην νοιώσεις τη θέρμη που σου προσφέρει. Ψάχνεις να καλύψεις το κενό της ψυχής σου μέσα από ανθρώπινες σχέσεις που περιβάλλονται από ένα νέφος υποκρισίας. Προδίδεις τον εαυτό σου. Γελάς. Όμως μέσα σου κλαις, όσο σκληρά κι αν προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι είσαι ευτυχισμένος.
Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν λέει ψέματα στον εαυτό του, αυτός που δεν αποκλίνει από τα ιδανικά του, από τα πιστεύω, τις πεποιθήσεις του, αυτός που δεν ντρέπεται για τον εαυτό του, αυτός που δεν θέλει να γίνει κάποιος που δεν είναι, αυτός που ακούει την καρδιά του, αυτός που βασίζεται στην ψυχή του, αυτός που ξέρει να αγαπά, που μπορεί να πονά, που μπορεί να συγχωρεί, αυτός που κλαίει για την κατάντια και τη μιζέρια της ανθρώπινης κοινωνίας, αυτός που παλεύει για ένα καλύτερο αύριο...
Δεν θέλουν να διαφέρεις, σε φοβούνται όταν διαφέρεις, σε αποξενώνουν όταν διαφέρεις. Προσπαθούν να σε κάνουν να νοιώσεις ένοχος για τη δυνατότητα που αυτοί δεν έχουν, να είναι ειλικρινείς. Ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό τους, ειλικρινείς απέναντι στους άλλους, ειλικρινείς απέναντι στα λάθη που έκαναν.
Δεν μπορούν να σε κοιτάξουν στα μάτια, δεν αντέχουν όταν εσύ τους κοιτάς στα μάτια...
Πονάς όταν τα σκέφτεσαι όλα αυτά. Ένα μαχαίρι νοιώθεις στην καρδιά, προχωράει όλο και πιο βαθιά, πληγώνει την θέλησή σου για ζωή...
Βγαίνεις έξω για μια βόλτα, ανακατεύεσαι μέσα στο πλήθος, ακούς τους ανθρώπους να μιλάνε, νοιώθεις πως δεν συνεννοούνται, βλέπεις πως απομακρύνεται ο ένας από τον άλλο, κοιτάζεις το μίσος που φωλιάζει στις ψυχές τους, διακρίνεις το φόβο μέσα τους, όταν σε κοιτούν, είσαι ένας άγνωστος, άρα ένας εχθρός, δεν είναι όμως οι άγνωστοι οι εχθροί, ο εχθρός είναι μέσα μας, είναι δίπλα μας, παντού μαζί μας, είναι η καχυποψία που μας διακατέχει, είναι η άρνησή μας να δώσουμε αγάπη, είναι η άρνησή μας να δεχτούμε την αγάπη, γιατί νομίζουμε πως δεν υπάρχει, κι όμως υπάρχει, υπάρχει κάπου εκεί, αρκεί όταν χτυπήσει την πόρτα μας, εμείς να ανοίξουμε την αγκαλιά μας και να της δώσουμε μια θέση στην καρδιά μας.
Νοιώθεις πως σε πλακώνει ο ουρανός, πως σε καίει ο ήλιος, σε παγώνει ο αέρας, σε πνίγει η βροχή...
Νοιώθεις μόνος, δεν είσαι αποξενωμένος. Αρχίζεις να κλείνεσαι ερμητικά στον εαυτό σου, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα να το αλλάξεις αυτό. Πονάς. Κάτι πεθαίνει μέσα σου. Μια διαρκής ανησυχία σε διακατέχει, απογοήτευση...